گنج نامه، در يكى از دامنه هاى كوهستان الوند و به فاصله ۵ كيلومترى جنوب غربى همدان، در دره مصفاى عباس آباد قرار دارد و در نزديكى آن چشم انداز زيبايى از آبشار گنج نامه و دره هاى سرسبز عباس آباد، تاريك دره و كيوارستان ديده مى شود. تاريك دره نيز به دو شاخه تقسيم مى شود؛ در شاخه شرقى آن، تأسيسات پيست اسكى تاريك دره ساخت شده و در ضلع غربى تاريك دره، در خط الرأس گردنه (گدوك)، جاده ماشين رو جديد با راه كاروان رو قديمى يكى مى شود. اين دره عصر هخامنشيان، شروع جاده هگمتانه - استخر، معروف به جاده «شاهى» بوده كه هگمتانه را از طريق پيچ و خم هاى تاريك دره، گدوك (دره)، وردآورد عليا، شهرستانه و اشتران به تويسركان، نهاوند، كرمانشاه، لرستان، تخت جمشيد و فارس مرتبط مى ساخته است. اين راه، همچنين يكى از راه هاى ارتباطى همدان به غرب و جنوب كشور (ميانرودان) يا بين النهرين (عراق امروزى) بوده است. به سبب آنكه هگمتانه، پايتخت تابستانى هخامنشيان بوده و در مسير جاده شاهى قرار داشته است، داريوش اول پس از اتمام كار سنگ نبشته هاى بيستون، دستور نقر كتيبه كنونى گنجنامه (۵۲۱-۴۸۶ پيش از ميلاد) را داده است كه پس از او فرزندش خشايارشاه نيز به پيروى از پدر (۴۸۶-۴۶۵ پيش از ميلاد) كتيبه اى در سمت راست و كمى پايين تر از سنگ نبشته پدر، حك مى كند.
كتيبه هاى مذكور به سه زبان پارسى باستان، عيلامى و بابلى هر كدام در ۲۰ سطر و از چپ به راست و به خط ميخى كنده شده اند و بلندى حروف ميخى بين ۶ تا ۷ سانتيمتر است. متن كتيبه ها مشابه يكديگر هستند؛ جز آنكه در يكى نام داريوش و در ديگرى نام خشايار شاه آمده است و هر دو متضمن ستايش اهورامزدا و معرفى اصل و نسب شاهان است.